Karpaty. Warstwy pamięci – immersyjna podróż przez czas i krajobraz

CKZiU › Karpaty. Warstwy pamięci – immersyjna podróż przez czas i krajobraz

Projekt „Karpaty. Warstwy pamięci – immersyjna podróż przez czas i krajobraz”

został sfinansowany ze środków BUDŻETU PAŃSTWA

w ramach program Polsko-Ukraińskiej Rady Wymiany Młodzieży.

Budżet projektu: 73 320,58 PLN

Lider projektu: Stowarzyszenie Europejskie Centrum Innowacji z Otynia

Partnerzy: Liceum nr 23 im. Romana Huryka w Iwano-Frankiwsku (Ukraina),

Mykytyneckie Liceum w Iwano-Frankiwsku (Ukraina),

Centrum Kształcenia Zawodowego i Ustawicznego „Elektryk” w Nowej Soli (Polska)

Miejsce realizacji: Kraków oraz region Karpat – przede wszystkim Ochotnica Dolna, Podhale i Pieniny; baza pobytu w Pensjonacie Jurkowski w Ochotnicy Dolnej

Termin realizacji działań: 2 września 2026 – 8 września 2026

Grupa docelowa: 35 młodych osób w wieku 14–19 lat z trzech szkół z Polski i Ukrainy

Cel projektu

Projekt „Karpaty. Warstwy pamięci – immersyjna podróż przez czas i krajobraz” ma na celu wzmocnienie relacji polsko-ukraińskich oraz rozwój kompetencji społecznych, kulturowych i emocjonalnych młodzieży poprzez wspólne odkrywanie i twórczą interpretację dziedzictwa Karpat. Uczestnicy poznają historię, rzemiosło, tradycje zielarskie, muzykę, krajobraz i lokalne opowieści, a efekty swojej pracy zaprezentują społeczności lokalnej.

Jak pracujemy

Projekt jest realizowany metodą projektu edukacyjnego. Młodzież pracuje w międzynarodowych zespołach, współtworzy program i rezultaty, dokumentuje działania, prowadzi ewaluację oraz przygotowuje publiczną wystawę immersyjną.

Zostaną utworzone cztery zespoły robocze:

  1. Zespół artystyczny: tworzenie elementów wystawy, małych form symbolicznych i modułu „Materia Karpat”.
  2. Zespół medialno-promocyjny: dokumentacja fotograficzna i filmowa, relacje, materiały informacyjne oraz komunikacja projektu.
  3. Zespół ewaluacyjny: zbieranie refleksji, prowadzenie ewaluacji bieżącej, ankiet ex-ante i ex-post oraz przygotowanie rekomendacji.
  4. Zespół integracyjno-animacyjny: budowanie relacji w grupie, działania międzykulturowe, motywacyjne i wspierające dobrostan uczestników.

Program obejmuje warsztaty terenowe, artystyczno-rzemieślnicze i zielarskie, pracę z kamieniem i materiałami naturalnymi, poznawanie muzyki i tradycji regionu, działania prozdrowotne i integracyjne oraz projektowanie ścieżki dźwiękowo-wizualnej wystawy.

Co zrealizujemy (główne rezultaty):

  1. Publiczną wystawę immersyjną „Karpaty. Warstwy pamięci – podróż przez czas i krajobraz” z narracją w języku polskim
    i ukraińskim.
  2. Kolekcję 35 małych form użytkowych i symbolicznych – m.in. amuletów, znaków pamięci i biżuterii – wykonanych przez uczestników.
  3. 35 autorskich kompozycji herbat ziołowych wraz z opisami w języku polskim i ukraińskim.
  4. Dwujęzyczną dokumentację fotograficzną i opisową modułu „Materia Karpat” oraz procesu pracy z kamieniem i materiałami naturalnymi.
  5. Minimum 6 dwujęzycznych ścieżek lub modułów audio-wizualnych opartych na motywach karpackich, wykorzystanych
    w wystawie immersyjnej.
  6. Podcast „Warstwy pamięci” z wypowiedziami młodzieży, opowieściami i refleksjami dotyczącymi wspólnego dziedzictwa Karpat.
  7. Publiczną prezentację rezultatów w Wiejskim Ośrodku Kultury w Ochotnicy Dolnej oraz prezentacje w szkołach partnerskich w Polsce i Ukrainie.
  8. Materiały i dokumentację w formie możliwej do dalszego wykorzystania przez szkoły, instytucje kultury i organizacje społeczne.

Korzyści dla uczestników:

  1. Pogłębienie wiedzy o wspólnej historii, tradycjach i dziedzictwie kulturowym Karpat oraz rozwój dialogu polsko-ukraińskiego.
  2. Rozwój kreatywności, zdolności manualnych, wrażliwości estetycznej i umiejętności pracy z naturalnymi materiałami.
  3. Wzmocnienie kompetencji współpracy, komunikacji, planowania, odpowiedzialności i pracy w międzynarodowym zespole.
  4. Kształtowanie postaw proekologicznych i prozdrowotnych poprzez kontakt z naturą, edukację terenową i tradycje zielarskie.
  5. Wspieranie dobrostanu psychicznego, poczucia sprawczości, odporności emocjonalnej oraz budowanie trwałych relacji między młodzieżą z Polski i Ukrainy.

Etapy:

  1. Przygotowanie (Polska, Ukraina i online; maj–sierpień 2026): przygotowanie organizacyjne, kulturowe i językowe, warsztaty wprowadzające, prezentacje kraj–region–miasto–szkoła oraz ewaluacja ex-ante.
  2. Mobilność w Małopolsce (2–8 września 2026): warsztaty terenowe i twórcze, praca nad „Materią Karpat”, kompozycjami ziołowymi i wystawą immersyjną, działania integracyjne, promocja i ewaluacja bieżąca.
  3. Podsumowanie i upowszechnianie (wrzesień–październik 2026): ewaluacja ex-post, prezentacje rezultatów w szkołach partnerskich, publikacja materiałów i wykorzystanie efektów w dalszej pracy edukacyjnej.

Wsparcie i partnerstwo

W realizację projektu są zaangażowani m.in.: Fundacja Panopticum i CKZiU „Elektryk” w Nowej Soli, Muzeum Etnograficzne w Ochli, Wiejski Ośrodek Kultury w Ochotnicy Dolnej, Stowarzyszenie Promocji Tradycji i Kultury Ludowej „Kyerpecki”, lokalni artyści i twórcy oraz po stronie ukraińskiej Muzeum Krajoznawcze, Centrum Sztuki Współczesnej i Centrum Opieki Psychologiczno-Pedagogicznej w Iwano-Frankiwsku.

 

Promocja i upowszechnianie

Informacje o projekcie będą publikowane w języku polskim i ukraińskim na stronach internetowych i w mediach społecznościowych lidera oraz szkół partnerskich. Powstaną relacje, galerie zdjęć, krótkie filmy, plakaty i zaproszenia. Kluczowym wydarzeniem będzie otwarta wystawa immersyjna w Ochotnicy Dolnej, a rezultaty zostaną następnie zaprezentowane w szkołach w Nowej Soli i Iwano-Frankiwsku oraz udostępnione do wykorzystania przez inne szkoły i instytucje kultury.

2 września 2026

 „Karpaty. Warstwy pamięci – podróż przez czas i krajobraz” – to temat przewodni tegorocznego projektu, który został dofinansowany ze środków budżetu państwa w ramach programu Polsko-Ukraińskiej Rady Wymiany Młodzieży.

W projekcie uczestniczą uczniowie i nauczyciele z trzech szkół: Mykytyneckiego Liceum w Iwano-Frankiwsku (UKR), Liceum nr 23 im. Romana Huryka w Iwano-Frankiwsku (UKR) oraz Centrum Kształcenia Zawodowego i Ustawicznego „Elektryk” w Nowej Soli (PL).

 Nasze spotkanie tradycyjnie rozpoczęliśmy w Krakowie. Nie mogło oczywiście zabraknąć wspólnego zdjęcia na Rynku „pod Adasiem”, czyli przy pomniku Adama Mickiewicza.

Spacerując po krakowskim Rynku, szukaliśmy inspiracji do naszych kolejnych działań projektowych. Odwiedziliśmy klimatyczną herbaciarnię, która stała się wprowadzeniem do warsztatów zielarskich. Z kolei wizyta w „Magii Minerałów” otworzyła przed nami fascynujący świat minerałów, biżuterii i niezwykłych okazów z różnych zakątków świata.

A wieczorem przyszedł czas na powitanie w gościnnym Pensjonacie Jurkowski, wspólną integrację i pierwsze rozmowy.

I chyba możemy już powiedzieć jedno: dobrze się razem czujemy i już się lubimy!

Przed nami kolejne dni pełne spotkań, odkrywania, nauki i wspólnych przygód. Karpacka podróż dopiero się zaczyna!

 

2 вересня 2026

«Карпати. Шари пам’яті – подорож крізь час і краєвид» – така тема цьогорічного проєкту, який отримав фінансування з державного бюджету Польщі в рамках програми Польсько-Української Ради Обміну Молоддю.

У проєкті беруть участь учні та вчителі трьох навчальних закладів: Микитинецького ліцею в Івано-Франківську (Україна), ліцею № 23 ім. Романа Гурика в Івано-Франківську (Україна) та Центру професійної та безперервної освіти «Електрик» у Новій Солі (Польща).

Нашу зустріч ми традиційно розпочали у Кракові. Звичайно ж, не обійшлося без спільного фото на Ринковій площі «під Адасем», тобто біля пам’ятника Адамові Міцкевичу.

Прогулюючись Краківською Ринковою площею, ми шукали натхнення для наших подальших проєктних заходів. Відвідали затишну крамничку чаю, яка стала своєрідним вступом до майстер-класів із компонування трав’яних зборів. А візит до «Магії мінералів» відкрив перед нами захопливий світ каменів, прикрас і незвичайних експонатів із різних куточків світу.

А ввечері настав час привітання в гостинному пансіонаті Jurkowski, спільної інтеграції та перших розмов.

І, здається, ми вже можемо сказати одне: нам добре разом і ми вже встигли одне одному сподобатися!

3 września 2026 | Materia Karpat

Dziś podczas naszych warsztatów spotkaliśmy się z „Materią Karpat” – materią, która ma wiele znaczeń.

To skały, kamienie i geologiczna historia potężnego karpackiego łańcucha górskiego. Ale to także coś znacznie bardziej ulotnego – wspólnota, kultura, tradycja i dziedzictwo ludzi, którzy od pokoleń żyją pośród tych gór.

Naszą przygodę rozpoczęliśmy w ochotnickim WOK-u… od wyprawy do potoku. Tam szukaliśmy kamieni – zwyczajnych, surowych, takich, które natura sama ukształtowała przez czas, wodę i wiatr.

A potem, pod czujnym okiem instruktorek, te niepozorne kamienie zamieniły się w nasze „kamienie mocy”.

Każdy z nich stał się małą opowieścią.

Niektóre pozostały niemal zupełnie surowe – bo ich piękno tkwiło właśnie w naturalności. Przypomniały nam, że natura nie musi być idealna, by zachwycać.

Na innych pojawiły się tajemnicze znaki, znane tylko ich twórcom. Powstały z nich osobiste amulety – symbole tego, że piękno i magia potrafią kryć się w rzeczach najprostszych, najmniejszych i pozornie zwyczajnych.

Były też stylizowane słowiańskie symbole runiczne, w których ukryliśmy nasze marzenia, pragnienia i ciche życzenia. Niektóre rzeczy najlepiej przecież powierzyć kamieniom…

I wiecie co?

Efekty przeszły nasze najśmielsze oczekiwania!

Powstały niezwykłe, niepowtarzalne kamienie mocy – każdy inny, każdy wyjątkowy, każdy z własną historią.

Bo może właśnie na tym polega magia Karpat – że potrafią nauczyć nas dostrzegać niezwykłość w tym, co na pierwszy rzut oka wydaje się zupełnie zwyczajne.

 

3 вересня 2026 | Матерія Карпат

Сьогоднішні майстер-класи були присвячені «Матерії Карпат» — поняттю, у якому переплітаються різні світи.

Це матерія гір, скель і каміння, геологічна пам’ять землі, з якої постає величний Карпатський хребет. Але водночас це й матерія невидима — людська пам’ять, культура, традиції, спільнота та спадщина поколінь, що споконвіку живуть серед цих гір.

Нашу сьогоднішню мандрівку ми розпочали в місцевому будинку культури , вирушивши до гірського потоку на пошуки каміння. Ми шукали не коштовності, а прості, необроблені камені — такі, якими їх створила сама природа, шліфуючи водою, часом і вітром.

А потім, під уважним і турботливим поглядом  запрошених майстринь, ці звичайні камінці перетворилися на наші «камені сили».

Кожен камінь став маленькою історією.
Кожен отримав власний голос.
Кожен — своє таємне значення.

Деякі ми залишили майже такими, якими знайшли їх у потоці. Адже їхня краса була саме в цій природній простоті — нерівній, суворій, справжній.

Вони нагадали нам, що природі не потрібна досконалість, щоб бути прекрасною.

На інших з’явилися загадкові знаки, значення яких відоме лише їхнім творцям. Так народилися особисті амулети — маленькі обереги, що нагадують: справжня краса часто ховається там, де ми найменше її шукаємо — у простих речах, у непомітних деталях, у тому, що щодня лежить поруч із нами.

А десь поміж лініями й знаками ожили стилізовані слов’янські символи. У них ми сховали те, про що не завжди говоримо вголос — свої мрії, сподівання, надії та таємні бажання.

Бо деякі мрії, мабуть, найкраще довірити каменю.
Нехай він береже їх мовчки — так, як гори століттями бережуть свої таємниці.

І знаєте що?

Результати перевершили наші найсміливіші очікування!

У наших руках залишилися не просто камені. З’явилися маленькі особисті світи — неповторні, особливі, створені з частинки карпатської землі та наших власних думок.

Кожен — зі своєю історією.
Кожен — зі своїм символом.
Кожен — зі своєю маленькою таємницею.

Можливо, саме в цьому й полягає одна з найбільших магій Карпат — вони вчать нас бачити незвичайне у звичайному, відчувати силу в простих речах і помічати красу там, де ми раніше могли її не помітити.

 

4 września 2026

Dzień trzeci projektu „Karpaty: warstwy pamięci. Immersyjna wyprawa przez czas i krajobraz” upłynął pod znakiem białego śpiewu oraz intensywnej pracy koncepcyjnej nad wystawą.

Biały śpiew to tradycyjna, surowa technika wokalna o głośnym, donośnym brzmieniu. Wywodzi się z tradycji słowiańskiej wsi — obecna była m.in. w Polsce, Ukrainie, Białorusi czy Bułgarii. Wyrastała z codzienności i towarzyszyła zarówno pracy, jak i ważnym obrzędom, takim jak wesela czy pogrzeby.

Technika ta bazuje na kontrolowanym krzyku i wołaniu. Dźwięk jest mocny, intensywny, pełen wibracji i potrafi niemal „przeszyć” przestrzeń. Biały śpiew to jednak nie tylko siła głosu — to przede wszystkim naturalna, pełna energii forma ludzkiej ekspresji, będąca wyrazem witalności, emocji i potrzeby komunikowania się poprzez dźwięk.

Jak pisała Maria Konopnicka:

„Gdzie słyszysz śpiew, tam wchodź,
tam dobre serca mają.
Źli ludzie, wierzaj mi,
ci nigdy nie śpiewają.”

Mieliśmy niebywałą przyjemność uczestniczyć w warsztatach wokalnych prowadzonych przez Mirosławę Zaziąbło-Hubiak — artystkę pełną pasji do karpackich i bałkańskich rytmów oraz wokalistkę folkowej grupy Tryptyk.

Od najmłodszych lat interesuje się muzyką góralską, słowacką, romską i łemkowską. Swoją przygodę z kulturą tradycyjną rozwijała również poprzez taniec w zespołach ludowych, takich jak Zespół Pieniny czy Śwarni. Jest absolwentką szkoły wokalno-aktorskiej w Katowicach.

Jej niezwykłej energii, wiedzy i doświadczenia mogliśmy dziś doświadczyć podczas wspólnego śpiewu. Jeśli chcecie usłyszeć ją na własne uszy — znajdziecie ją również na YouTube. Gorąco polecamy!

A popołudnie i wieczór przeznaczyliśmy na pracę koncepcyjną. Były burze mózgów, brainstorming, giełda pomysłów, dyskusje, poszukiwanie rozwiązań i — przede wszystkim — mnóstwo twórczej energii.

Krok po kroku składamy kolejne elementy potrzebne do stworzenia opus magnum naszego projektu. Pomysłów przybywa, a przed nami jeszcze wiele pracy. I właśnie to lubimy najbardziej.

Tak — ujednoliciłbym przede wszystkim słownictwo, składnię i ton, żeby tekst brzmiał jak napisany od początku po ukraińsku, a nie jak dosłowne tłumaczenie z polskiego.

 

4 вересня 2026 року

Третій день проєкту «Карпати: шари пам’яті. Імерсивна подорож крізь час і краєвиди» минув під знаком білого співу та інтенсивної концептуальної роботи над виставкою.

Білий спів — це традиційна, автентична вокальна техніка з гучним, потужним звучанням. Вона походить із традицій слов’янського села й була поширена, зокрема, у Польщі, Україні, Білорусі та Болгарії. Білий спів був невід’ємною частиною повсякденного життя: супроводжував щоденну працю, а також важливі обряди — весілля, поховання та інші події.

Ця техніка ґрунтується на контрольованому крику та поклику. Голос звучить сильно й інтенсивно, сповнений вібрацій, ніби пронизує увесь простір. Однак білий спів — це не лише сила голосу. Передусім це природна, сповнена енергії форма людського самовираження, прояв життєвої сили, емоцій та природної потреби людини виражати себе через звук.

Як писала Марія Конопницька:

«Де чуєш спів — туди заходь,
там добрі серця мають.
Лихі люди, повір мені,
ніколи не співають».

Ми мали величезне задоволення взяти участь у вокальному майстер-класі, який провела Мирослава Зазембло-Хубяк — мисткиня, захоплена карпатськими та балканськими ритмами, а також вокалістка фольклорного гурту Tryptyk.

З раннього дитинства вона цікавиться музикою карпатських гір, словацькою, ромською та лемківською музикою. Її захоплення традиційною культурою також проявилося в танці — брала участь у фольклорних колективах , зокрема Zespół Pieniny та Śwarni. Мирослава є випускницею вокально-акторської школи в Катовіце.

Сьогодні ми мали можливість відчути її надзвичайну енергію, знання та досвід під час спільного співу. Якщо хочете почути її — знайдете її також на YouTube. Щиро рекомендуємо!

А другу половину дня та вечір ми присвятили концептуальній роботі. Були мозкові штурми, обмін ідеями, дискусії, пошук рішень і — найважливіше — величезна кількість творчої енергії.

Крок за кроком ми створюємо наступні елементи, необхідні для втілення великого задуму нашого проєкту. Ідей стає дедалі більше, а попереду ще багато роботи.

І саме це нам подобається найбільше.

5 września 2026

W sobotę czekały na nas zajęcia iście wiedźmińskie. Z naukową ciekawością zgłębialiśmy tajemnice wiedzy, która dla wielu wciąż pozostaje nieco magiczna. Wysłuchaliśmy niezwykle inspirującego wykładu poświęconego właściwościom zdrowotnym ziół i roślin występujących na polskich i ukraińskich łąkach oraz w lasach.

Dowiedzieliśmy się, które rośliny mogą pomóc w pielęgnacji cery, jak za pomocą ziołowych herbatek zadbać o relaks i dobre samopoczucie, czym wspomóc zmęczony organizm oraz jak przygotować aromatyczną kąpiel. Pani Janina Król, Halina Jagieła i Monika Jagieła podzieliły się z nami swoją wiedzą i doświadczeniem, a następnie zaprosiły nas do samodzielnego komponowania mieszanek ziołowych według własnych pomysłów.

Na tym jednak nie poprzestaliśmy! Każdy zespół stworzył własną kompozycję, wymyślił dla niej nazwę oraz zaprojektował etykietę. Okazało się, że mamy nie tylko zacięcie do zielarstwa, ale również całkiem spory talent do reklamy i PR!

Dużą atrakcją dnia był również koncert kapeli góralskiej „Wiyrchowe” z Wiejskiego Ośrodka Kultury w Ochotnicy Dolnej. Asia Jagieła, Julka Rusnarczyk, Majka Jagieła, Justyna Antolec, Paulina Czajka i Zuza Gołdyn, występując w przepięknych tradycyjnych strojach ludowych, oczarowały nas energią i niezwykłym brzmieniem muzyki góralskiej. Była to prawdziwa dawka lokalnej kultury i tradycji.

Wieczorem, pełni twórczej energii, emocji i inspiracji, wróciliśmy do pracy nad naszym wspólnym dziełem. Pomysłów nie brakowało, a efekty naszej pracy już niebawem będziemy mogli zaprezentować szerszej publiczności.

 

5 вересня 2026 року

У суботу на нас чекали справді таємничі заняття! Ми з цікавістю занурилися у світ трав, рослин і стародавніх знань, які й сьогодні можуть здивувати. Прослухали надзвичайно цікаву та надихаючу лекцію про цілющі властивості рослин, які можна зустріти на польських та українських луках і в лісах.

Дізналися, які трави допомагають доглядати за шкірою, які чаї сприяють відпочинку та релаксації, що може допомогти впоратися з втомою і як приготувати ароматну трав’яну ванну. Пані Яніна Круль, Галіна Яґєла та Моніка Яґєла поділилися з нами своїми знаннями й досвідом, а потім настав час для практики — ми самі створювали власні трав’яні суміші!

І це було ще не все. Ми придумували назви для своїх композицій, створювали дизайн етикеток і навіть трохи перевтілилися у справжніх фахівців із реклами та PR. Виявилося, що фантазії нам точно не бракує!

Ще одним яскравим моментом дня став концерт гірського гурту «Wiyrchowe» із Сільського осередку культури в Охотниці-Дольній. Ася Яґєла, Юлька Руснарчик, Майка Яґєла, Юстина Антолець, Пауліна Чайка та Зуза Голдинь у прекрасних традиційних народних костюмах подарували нам неймовірну атмосферу та познайомили з енергійною й самобутньою гуральською музикою.

А ввечері ми знову повернулися до творчої роботи. Натхненні, заряджені емоціями та новими ідеями, продовжили створювати наше спільне мистецьке творіння. Робота кипіла, і вже зовсім скоро ми зможемо показати результат усім охочим!

 

6 września 2026

Niedziela rozpoczęła się spokojnie, ale od rana czuć było, że to jeden z tych dni, w których czasu zawsze jest trochę za mało. Przed nami jeszcze wiele do zrobienia. Wracaliśmy więc do naszych prac, dopieszczając każdy szczegół. Kamienie mocy, biżuteria, kompozycje herbaciane i przygotowane do nich etykiety powoli nabierały ostatecznego kształtu. To, co jeszcze niedawno było tylko pomysłem, szkicem czy kawałkiem materiału, zaczynało stawać się czymś realnym – naszym własnym śladem pozostawionym w tej karpackiej opowieści.

Nie zabrakło również naszej niezawodnej ekipy fotograficznej. Aparaty znów były tam, gdzie działo się coś ważnego – zatrzymując w kadrze nie tylko efekty naszej pracy, ale także drobne gesty, emocje i chwile, które za jakiś czas staną się wspomnieniami.

Po obiedzie ruszyliśmy do Sromowców Niżnych. Tam czekała na nas jedna z najbardziej wyczekiwanych atrakcji każdego naszego projektu – spływ Dunajcem do Szczawnicy.

Rzeka prowadziła nas między skałami, a Pieniny po raz kolejny pokazały swoje niezwykłe oblicze. Było trochę mokrej odzieży i bardzo dużo śmiechu. Nasz zaprzyjaźniony płanetnik – specjalista od pogody – zgodnie z obietnicą zadbał o piękną aurę, choć Dunajec postanowił dodać do niej odrobinę własnego charakteru.

Pieniński Park Narodowy niezmiennie zachwyca. Wysokie ściany skalne, spokojny nurt rzeki i monumentalne Trzy Korony przypominały nam, że są miejsca, które można odwiedzać wiele razy, a jednak za każdym razem ogląda się je trochę inaczej. Tym razem góry wciąż były zanurzone w letnich barwach, choć jesień powoli dawała o sobie znać.

Wieczorem wróciliśmy do tego, co przez cały tydzień było naszym głównym zadaniem – do wystawy „Karpaty. Warstwy pamięci. Immersyjna podróż przez czas i krajobraz”.

Przyszedł czas, by spojrzeć na efekty naszej wspólnej pracy z dystansu. Przez cały tydzień zbieraliśmy obrazy, dźwięki, historie, doświadczenia i własne pomysły. Teraz wszystkie te elementy musiały znaleźć swoje miejsce i połączyć się w jedną opowieść.

Laptopy, projektory, filmy, muzyka, materiały wizualne i cała techniczna strona wystawy – wszystko zostało dokładnie sprawdzone. Każdy szczegół miał znaczenie. Każdy element był częścią większej całości.

Bo wystawa to nie tylko prezentacja naszych prac. To zapis naszej podróży przez Karpaty – przez ich krajobraz, pamięć, kulturę i ludzi. To wszystko, czego przez ten tydzień dotykaliśmy, słuchaliśmy, odkrywaliśmy i tworzyliśmy razem.

A teraz zostało już tylko jedno: pozwolić tej opowieści wybrzmieć.

 

6 вересня 2026

Неділя розпочалася спокійно, але вже від самого ранку було відчуття, що це один із тих днів, у яких часу завжди трохи замало. Попереду ще стільки всього потрібно було зробити. Тож ми знову повернулися до своїх робіт, допрацьовуючи кожну деталь. Камені сили, прикраси, чайні композиції та підготовлені до них етикетки поступово набували завершеного вигляду. Те, що ще зовсім недавно було лише задумом, ескізом чи шматочком матеріалу, починало ставати чимось справжнім — нашим власним слідом, залишеним у цій карпатській історії.

Не підвела й наша незмінна команда фотографів. Камери знову були там, де відбувалося щось важливе, — зупиняли в кадрі не лише результати нашої роботи, а й маленькі жести, емоції та миті, які згодом стануть спогадами.

Після обіду ми вирушили до Сромовців Нижніх. Там на нас чекала одна з найбільш очікуваних традицій кожного нашого проєкту — сплав Дунайцем до Щавниці.

Річка вела нас поміж скелями, а Пєніни вкотре відкривали своє дивовижне обличчя. Було трохи мокрого одягу і дуже багато сміху. Наш добрий знайомий віщун погоди — справжній фахівець  — як і обіцяв, подбав про чудову днину, хоча сам Дунаєць вирішив додати до неї трохи власного характеру.

Пєнинський національний парк незмінно захоплює. Високі скелясті стіни, спокійна течія річки та величні Три Корони нагадували нам, що є місця, які можна відвідувати багато разів, але щоразу бачити їх трохи по-іншому. Цього разу гори все ще були занурені в літні барви, хоча осінь уже потроху нагадувала про себе.

Увечері ми повернулися до того, що протягом усього тижня було нашим головним завданням, — до виставки «Карпати. Пласти пам’яті. Імерсивна подорож крізь час і краєвид».

Настав час поглянути на результати нашої спільної роботи трохи відсторонено. Упродовж усього тижня ми збирали образи, звуки, історії, враження та власні ідеї. Тепер усі ці елементи мали знайти своє місце й об’єднатися в одну цілісну розповідь.

Ноутбуки, проєктори, відео, музика, візуальні матеріали та вся технічна частина виставки — усе було ретельно перевірено. Кожна деталь мала значення. Кожен елемент був частиною більшої цілісності.

Адже виставка — це не просто презентація наших робіт. Це своєрідний літопис нашої мандрівки Карпатами — їхніми краєвидами, пам’яттю, культурою та людьми. Це все, до чого ми торкалися, що слухали, відкривали для себе й створювали разом упродовж цього тижня.

А тепер залишилося лише одне — дозволити цій історії прозвучати.

7 września 2026

No i stało się!

Wyjazd na projekt to nie tylko warsztaty, wycieczki, zwiedzanie i chwile odpoczynku. To przede wszystkim wspólna praca, emocje i coś, co zostaje po nas na dłużej. A my chcemy nie tylko aprobaty odbiorców. My chcemy zachwytu!

Wczoraj wieczorem dopracowywaliśmy techniczną stronę naszej wystawy:

„Karpaty – warstwy pamięci. Immersyjna podróż przez czas i krajobraz”

…i oczywiście uznaliśmy, że można ją jeszcze troszeczkę podrasować.
Niektórzy podrasowywali dłuuugo, ale… było warto! Bo to, co wydarzyło się dzisiaj, przeszło nasze oczekiwania. Patrzyliśmy na obrazy…Potem na twarze widzów…
I znowu na obrazy. Wzruszenie. Zachwyt. Emocje. To było naprawdę piękne i… no cóż — chwytające za gardło. A najlepszą recenzją? Prośba gospodarzy o udostępnienie naszego filmu, żeby mogli nim promować Karpaty. I za to wszystko — DZIĘKUJEMY!

Naszym kochanym Paniom z WOK-u w Ochotnicy Dolnej — Pani Monice i Pani Halince. Jesteście najlepsze! Dziękujemy również dzieciom i nauczycielom z Niepublicznej Szkoły Podstawowej im. Bohaterów Krwawej Wigilii w Ochotnicy Dolnej za każde dobre słowo i piękne życzenia pokoju dla naszych ukraińskich przyjaciół. A kiedy emocje trochę opadły… Jaworki!
Wyciąg krzesełkowy „Homole”! Góry, widoki i trochę oddechu! A wieczorem? Grill. Śpiew. Tańce. I to, co tygryski lubią najbardziej — wspólne bycie razem! Bo niestety… to już ostatnie wspólne godziny tego projektu. Czy z niektórymi spotkamy się na kolejnych?

Mamy taką nadzieję! A póki co — chłoniemy każdą chwilę. Bo właśnie z takich chwil składają się najlepsze wspomnienia.

7 вересня 2026 

Ось заради таких моментів ми й вирушаємо в проєкти! Поїздка на проєкт — це не лише творчі майстер-класи, цікаві екскурсії, мандрівки та відпочинок. Насамперед це спільна робота, нові ідеї, емоції та результат, яким хочеться поділитися з іншими. І знаєте що? Нам замало просто схвалення глядачів. Ми хочемо бачити й відчувати захоплення! Учора ввечері ми допрацьовували технічну частину нашої виставки: «Карпати — пласти пам’яті. Імерсивна подорож крізь час і краєвиди»

І, звісно ж, вирішили ще трішки її «підкрутити» 😉 Дехто «підкручував» її дуууже довго, але… воно того варте! А сьогодні ми побачили результат усієї нашої роботи.

Ми вдивлялися у кадри відео… А потім — на обличчя глядачів. І знову — на наші роботи. Захоплення. Розчулення. Щирі емоції. Це було настільки красиво й зворушливо, що буквально перехоплювало подих. А найкращою оцінкою стало прохання господарів дозволити їм використовувати наш фільм, щоб розповідати про Карпати та популяризувати їх. Що може бути кращим за таку реакцію?

Від щирого серця дякуємо нашим неймовірним господиням будинку культури в Охотниці-Дольній — пані Моніці та пані Галінці. Ви найкращі!

Окремо дякуємо дітям і вчителям Непублічної початкової школи ім. Героїв Кривавої Вігілії в Охотниці-Дольній за теплі слова, добрі побажання та побажання миру для наших українських друзів.

А після обіду на нас чекала ще одна пригода — вирушили до Яворків, де піднялися крісельним витягом «Хомоле».

А ввечері…гриль,пісні,танціі те, що ми любимо найбільше — просто бути разом!

Бо це вже наші останні спільні години на цьому проєкті…Трохи сумно, якщо чесно.

Але дуже хочеться вірити, що це не остання наша зустріч. Можливо, з деякими з вас побачимося вже на наступному проєкті? А поки — насолоджуємося кожною хвилиною. Бо саме з таких моментів і народжуються найкращі спогади.

8 września 2026

I nadszedł ten moment… Czas się pożegnać.

Kilka dni temu byliśmy grupą ludzi z różnych krajów. Dziś jesteśmy międzynarodową rodziną.

Śmialiśmy się, uczyliśmy od siebie, pokonywaliśmy bariery, obalaliśmy stereotypy, wspólnie rozwiązywaliśmy problemy i cieszyliśmy się z sukcesów. Były zadania, projekty i wyzwania. Ale najważniejsi byli ludzie. Bo właśnie ludzie zostają z nami najdłużej. Wspomnienia zostają. Emocje zostają. Historie, które będziemy opowiadać, zostają.

Dziś wracamy do swoich domów, szkół i krajów. Z walizkami pełnymi rzeczy i sercami pełnymi wspomnień. Dziękujemy wszystkim uczestnikom i autorom naszego projektu.
Dziękujemy za każdy uśmiech, rozmowę, pomoc, wspólną pracę i każdą chwilę, która sprawiła, że ten tydzień był wyjątkowy.

Dziękujemy także Pensjonatowi Jurkowski w Ochotnicy Dolnej, dyrekcji i pracownikom WOK-u w Ochotnicy Dolnej oraz naszemu nieocenionemu kierowcy.

Projekt się kończy. Ale to, co wydarzyło się między nami, nie kończy się dzisiaj. Bo niektóre spotkania trwają tylko kilka dni, a zostają w sercu na całe życie.

To nie jest „żegnajcie”. To jest „DO ZOBACZENIA”.  Ten tydzień się skończył. Ale nasza historia – jeszcze nie.

 

8 вересня 2026

І настав цей момент… Час прощатися. Ще кілька днів тому ми були групою людей із різних країн. Сьогодні ми — міжнародна родина.

Ми сміялися, вчилися одне в одного, долали бар’єри, руйнували стереотипи, разом вирішували проблеми та раділи успіхам. Були завдання, проєкти та виклики.

Але найважливішими були люди. Бо саме люди залишаються з нами найдовше.

Залишаються спогади. Залишаються емоції.

Залишаються історії, які ми ще довго будемо розповідати.

Сьогодні ми повертаємося до своїх домівок, шкіл і країн. З валізами, повними речей, і серцями, повними спогадів.  Дякуємо всім учасникам та авторам нашого проєкту. Дякуємо за кожну усмішку, розмову, допомогу, спільну працю та кожну мить, яка зробила цей тиждень особливим.

Дякуємо також Pensjonatowi Jurkowski в Охотниці-Дольній, керівництву та працівникам будинку культури в Охотниці-Дольній**, а також нашому незамінному водієві.

Проєкт завершується. Але те, що відбулося між нами, не закінчується сьогодні.

Бо деякі зустрічі тривають лише кілька днів, а залишаються в серці на все життя.

Це не «прощавайте». Це «ДО ПОБАЧЕННЯ».  Цей тиждень завершився. Але наша історія тільки починається.

 

Skip to content